مینا یولی زاده دوجی

با وجود اینکه غالب روانشناسان،‌دوسالگی و نهایتاً پنج‌سالگی را زمان اتمام شکل‌گیری شخصیت انسان می‌دانند،‌ خوشبختانه سالهای ده تا دوازده‌سالگی را تحت عنوان «دوره جبران» معرفی می‌کنند. با این توضیح که اگر آشفتگی رفتاری والدین یا تعامل نادرست آنها، شخصیت کودک را دچار آسیب و کمبودهایی ساخته، یکسره نباید ناامید بود و در این «دوره جبران» می‌توان امیدوار بود که زیر نظر متخصصان،‌به ترمیم نقایص و گشودن عقده‌های ناگشوده دست یازید. پرسش اینجاست که در این سن و سال چه باید کرد؟ «انسان دوازده‌ساله» که در مرز بین کودکی و نوجوانی قرار دارد، چه کنش‌ها و واکنش‌هایی را می‌طلبد تا شخصیتی استوار و در همه ی ابعاد روحی و عاطفی،‌ رشدیافته و روبه تعالی شکل بگیرد؟

منابع انسانی، امروزه به عنوان سرمایه سازمان‌ها محسوب شده و به عینه مشخص شده است که انسان ها، عامل بقای سازمان‌ها در رقابت هستند. با پیچیده شدن محیط و تنوع فرهنگ ها و مشاغل در سازمان‌ها، تدریجا نقش منابع انسانی هم تغییر کرده است. سازمان‌های امروزی به نیروهای خلاق، انعطاف‌پذیر و پاسخگو نیاز دارند و از سوی دیگر شناسایی، جذب و نگهداری این نخبگان در سازمان بسیار مشکل‌تر از قبل شده است. سازمان‌های پویا برای فعالیت در این دنیای رقابتی در تلاش برای ایجاد فرصت‌هایی برای جذب این استعدادها هستند و سازمان‌هایی که نتوانند مدیریت منابع انسانی خود را با هنجارهای امروزی منطبق کنند، محکوم به فنا خواهند بود.
در این کتاب تلاش شده است با ارائه راهکارهای عملی ، فرایند جذب ،حفظ ، مدیریت و کشف استعدادها در یک سازمان به درستی انجام گیرد؛ تا ضمن توانمندسازی مدیران شرکتها درنهایت منجر به نوآوری، افزایش دستاوردها و اثربخشی سازمان، رشد و شکوفایی استعدادهای کارکنان، موفقیتهای فردی، شغلی و اجتماعی، افزایش کمیت و کیفیت در تولیدات و خدمات، کاهش هزینه ها و ضایعات واتلاف منابع مادی و انسانی، افزایش انگیزش کارکنان، ار

https://elmnet.ir/eid/M-0051-9287